| تبليغات | X |
نقاب آهنین بر روی و زوبین و سپر در دست
به لشکرگاه* آمد خشمگین دن کیشوت سرمست!
که:بگشودم قلاع غرب و بردم گنجها از شرق
کنون فرجام تاریخ است و خوان آخرم بایست...!
بگو ای سانچو ! کو دروازه تا بگشایمش چالاک؟
کجا بندی است دُلسینا که بر زینش نشانم چست؟
در این صحرای توفان زا که هر سو خفته اژدرها
بزن نی تا برآرم شش، بزن «هو» تا بدرّم شصت!
همی تازید و بر هر کوه و صخره، پنجه ها یازید
چنین از هر گل وحشی یکی دل برد و صد دل خست
گذشت از هیبت هلمند و جادوی قلل چون باد
که در پای دژی دشوار اسپش خورد با بن بست
به رقص آمد دژ ... آنک! اشتران مست ... و دنبالش
صدای دختر کوچی که قلب کوه را بگسست
بگفت: این است آن رازی که بشنید آدم از حوا
رمید از پهلوان دلبر، چو موری کو برآرد پر
دُن از شوقش گهی با ابر و گه با باد می پیوست
رسید آنجا که جوشان بود خون تاک از تریاک
هزاران جام آتشگون بلند و، کوه و کیهان پست !
فتاد از اسپ حیران و به دریا زد دل سوزان
نقاب از چهره افکند و طلسم باستان بشکست
سرش چرخان و قلبش جام خون حلقۀ دیوان
که عطشان سوخت در بحری که گاهی نیست،گاهی هست!
§ کژ و مژ، بی سوار، آخر دو اسپ رم زده راندند:
- شقایق یا گل خشخاش، آری مسئله این است!
حمل ۱۳۸۷- محمد تقی سراج
لشکرگاه: منطقه ای حاصلخیز و باستانی و مرکز کشت خشخاش و مواد مخدر
در ولایت هلمند افغانستان
مترسک از سفر خواب ها رسید و گریست
که آن بهشت که می خواستم این نیست!
به جای شاپرکان یله ، دو سه گلّه
به جای صبح سماع من و شقایق چیست ؟
کنار چشمه از آن دختران کوزه به دوش
یکی نمانده بخندد به من که: راست بایست!
نگاه کرد: افق در افق ، کران به کران
- زبانه های کبود و شرابه ها ازکیست ؟
چنان بنفش چکیده به دامن هلمند
که می توان به چهل چشم دوزخی نگریست!
به رستخیز سواران ز شهر سوخته ای-
که پر نقوش طلا روی کوزه های گلی ست
به صد هزار سیاپوش تیغ و جام به کف ؛
- «چه خون تلخ سفیدی ز غوزه ها جاریست !»
مترسک از سفر رنگها به خویش آمد
- چقدر باید مرد و چه وقت باید زیست ؟!
در اهتزاز بنفش آنچنان شراره کشید
که خیره ماند به روز نخست ، ساعت بیست ...
***
میان چشم مترسک کسی ندید و نخواند :
« تفاوتِ گل خشخاش با شقایق چیست؟!»
حمل ۱۳۸۷ - محمد تقی اکبری (سراج)
تا می تپید از سینه ... تا انگشت، ... تا کاغذ
رقصان - چمن تا قرغه۱ - از "کاغذ پران"۲ ها بود
هر طفل،
آنروز در هر مکتب۳ از نام تو غوغا بود
هر چه زمین چرخید و کابل در خودش پیچید
بر "آسمایی"۴ او عقابی پیر و تنها بود
شاید تو را می دید زنده،
ابری که از پشت غبار شهر پیدا بود
صبحی پس از باران به دنبالت دوید ... اما
گم گشتی و گم گشتم و... تاریخ گویا بود!
دیگر نه زان پیر آمد احوالی،
چشما ن تو ماهی گکی در قعر دریا بود
نیش سلاحی سرد،
از کی مگر محبس تغزل- خانه ما بود ؟
تنها تو ماندی و تو تنها...،
هرچه نفس،
*******
شب در شکنج شهر رقصیدی چو "کاغذ باد"
تا صبح پر ریزان "آزادی" چه زیبا بود !
محمد تقی سراج
کابل که بود؟ دختر آیینه و هلال
افتاده بود سمت افق های بی مثال
یکروز هم- ستارۀ کاووس پرزنان
می چید خوشه خوشه از آن گنج لایزال
یکروز هم- پیالۀ بابر فشانده بود
بر دلبران دهلی و دربار،خط و خال
دیروز دیدمش که پس از قرن ها گداز
از کوزه سفالی خود می چشد ملال
سیگار بر لبانش خاموش می شد و
او خیره مانده بود به پانوس پارسال
برشهر بی تهمتن و تهمینه ای که هیچ-
از آن نمانده جز من و مردان خشتمال
یا بر تنور کُشته که بازش همی دمند
مردان برج های کهن، چادری کشال !
……
دیشب کنار رودخانه اجساد، چهره شست
زیبای دهر،دلبر من، ... لوچ پیرزال!
محمد تقی سراج
حالا دیگرکمتر روزی است که اتفاق تازه ای نیافتد...
اما آنروز ... سنبله 1384بود، مقارن برگزاری اولین انتخابات پارلمانی افغانستان و حرکتم برای ساخت فیلم مستندی از مشارکت زنان در محرومترین نقاط کشور از کابل بسوی نورستان ، پا به پای کاروان انتخاباتی خانم حوا علم نورستانی کاندیدای زن پارلمان.بیست روزه،سفر زیبا و شگفت انگیزی بود که ناگهان شش تروریست سیاهپوش از دل جنگل حمله کردند.در کوه و غار و جنگل.از ژورنالیستی و فیلم سازی به گمنام ترین بازیگران مرگ تبدیل شدن... و همچون فیلمهای هالیوود با دستهای بسته و چهره های پرغبار در مقابل دوربین خویشتن قرار گرفتن و به خاطر همه چیز و به جای همه کس استنطاق شدن ....و از آن ماجرای غریب فیلمی ناتمام ماند و این شعر نیمه تمام که یادگار آن سفر غریب است، در تلاش گریز از کمینگاه تروریستی که چشمهایی سبز داشت و سرد:
سلام تروریست من!
چشمان تو سبزتر است؟
یا جنگلهای نورستان
که از چهار سوی، آسمانم را گرفته اند
تمام عمر دوست داشتم خانه ای داشته باشم
در جنگلی سبز
پای کوهی انبوه
و آبشاری بلند،
اما نه اینچنین در بند!
پیره دار۱ پیرکوهستان!
کلاش توست کلان تر؟
یا کوههایی که در بند کرده اند
از قرن های دور
دیو سپید را
ابرهای سیاه و
سیلاب های کوهکن را
و بر سنگ سنگ صخره های نورستان جاری کرده اند
امروز
بوت۲ های پاره من را ...
"ویگل"
"کامدیش"
"کانتی وال"۳
هر کوه ات
کمینگاهی ست و
هر صخره ات
پاره ای از نیاکان.
مضطرب چه می جویی
تفنگ در دستان؟
آتش نمرود نیست این که شراره می کشد،
چهل شمعی است که من افروخته بودم
در بتخانه های "پارون"۳
دیشب ،
و ستاره ها را می شمارم
از روزنه های "بانده"۴
امشب.
تمام شب
می دود در جانم
شهابی سوزان
و من
بر بلندای دیوار چین
به سوی بی پایان...!
مجاهد غیور!
چند خواهی ام داشت در بند ؟
یک روز
دو روز
...هزار روز؟!
بگیر از من
آسمان را
سقف و سرپناه را
آب را و نان را
اما باز گردان چشمانم را
تا ثبت کنم
لحظه لحظه
پاره پاره
اشکهای بی شمار را
هزار و یکشب انتظار را...
*******
هم سرنوشت من!
در اینجا که تو هستی و
من و
سکوت کوهستان
چه نام بزرگی است خدا
چه رایحه ای است عشق
و چه موهبتی است حیات
اما فقط یک واژه را می پرستم من وبس:
گریز... گریز... گریز!
چه عمرها که خوانده بودم از آزادی
سروده بودم از حیات
زیسته بودم با مردمان
اما هیچ ندانستم شان
جز این زمان،
در قعر این اتاق متروک
کنج دره ای گمنام
نشسته بر چپرکتی۵ پوسیده
زیرمیل تفنگ چهار مرد سیاهپوش;
و می بینم از کلکینی۶ خرد
بر بام خانه گکی لب دریا
دخترکانی را که هموار می کنند دانه های زرد جواری۷ را
و می خوانند آوازی بهاری را
که هرگز نخواهم شنید و
*******
چه زیباست آفتاب!
در هوای کوهستان
اما کجایند ابرهای سیاه و سرد
تا ببارند باران رهایی...!
دیروز در عمق دره بودم
مخفی از مردمان
و امروز در زیر صخره ای
پنهان از آسمان
و فردا بر فراز قله ها
تا کجا...؟!
از همین راه مگر نبود
که ناصر خسرو به نای درغلتید و
بو علی به ناکجا و
مسیح به جلجتا...؟!
آهسته تر رو
رفیق همبند!
که آزادی نیست نزدیک تر
از مرگی که می وزد از میان صخره ها و
خزاخز بودته ها و بادها
بگذار پیش تر شوم
من که می ترسم از ناقوس گام هایی
که موج برمی دارد از پشت
و آن دو چشم زمرّد وار
که می پیچدم چون مار...
بیچاره تفنگدار!
که ماهها و سالها
بر دوش می کشد این صلیب گران را
اینجا که من به تلخی حمل می کنم جان را!
هان! دمی بیاسای
و بسپارش به من
تا بینم از آن منظر
چه رنگی دارد حیات
و به اشاره ای
چه شوری
قیامت !
نیمه شب است رفیق!
بیدار شو
و درآی از کیسه خواب!
مهتاب روشن است
دریا خروشان
و پیره دار در خواب!
اما چه جانسوز است نسیم کوهستان
و چه سنگین است گام های رهایی
آندم که یخ زده است مهتاب هم
بر ستیغ سخت آسمان!
*******
تفنگدار من!
برسان سلام مرا
به ملا !
و برگوی نیست گناهی م
جز زیستن و
گریستن
با چشمهای ابری
بر سیمرغانی
که قرن هاست آشیان شان تنور سرخ است و
آسمان شان
چادری۸ سیاه.
باور دار
نه کافر هستم
نه امریکایی
و نه حتی چینایی!
بنگر از ورای قله ها
خانه ای کاهگلی را
در قریه ای فراموش
که 23 سال است دیوارهای شکسته اش
انتظار دستهای کسی را می کشد
در آنسوی کوه های دایکندی.
ازآن تو باد
پاسپورتم
تذکره ام ۹
دوربین و
جهان آمالم
باز گردان بوت هایم را
دقایقی اما...!
*******
اینجا کجاست؟
نورستان،
یا بهشت افسانه های دوران؟!
- پشت کوه قاف-
یا Norwayی زیبا – به قول حاجی علم! –
ولی آیا گور من نخواهد شد؟
این دره های زیبا
که شیپور خروش رودهاست
و این قله های بلند
که اهرام باستانی ابرها
و این جنگلهای انبوه
که از اعماق سنگین تاریخ
ریشه در ریشه برمی آورد
کیمیای نخستین حیات را !
آه که دیگر دوست نخواهد داشت
قصه های پشت کوه قاف را
دخترم نرگس!
*******
من از کدام میوه ممنوعه خوردم
که تبعید شدم در این بهشت
که فرشتگانش دخترانی هستند سبد بر پشت
که چهره عیان نمی کنند
جز به درختان
و لب باز نمی کنند
جز با پرندگان
آنک! دختری که
دلم را برگرفته
در سبدش انداخت
تا طعمه گاوان سازد!
*******
روز انتخابات است
و مردم در کوی و شهر و دیار
در طواف صندوق ها
رها...
من اما اینجا
تنها
در دل کوهستان
به حیات رأی می دهم
به دو لحظه بعد...
تروریست من!
آغاز کن
اما نه با مرمی
آنسان که چهار بار زدی "حوا علم" را،
و در دورها و دیرها
بی شمار اولاد آدم را!
زنده به گورم ساز
پای درختان جنگل
یا حلق آویز
از شاخ ناجوها۱۰
تا هر درخت
گور تبدارم باشد و
هر برگ
ورقی از اشعارم...
شکارچی من!
چه می پرسی کابل کجاست؟
آیسکریم چیست؟
چادری دختران قرغه ۱۱چه رنگ است؟
رهایم کن
رها